Kompleks Portnoya

Wielokrotnie nagradzana inscenizacja głośnej powieści Philipa Rotha w reżyserii Adama Sajnuka i Aleksandry Popławskiej.

Oto Alexander Portnoy: żyd i antysemita, seksoholik i onanista, maminsynek i buntownik, szowinista i zastępca komisarza Nowego Jorku ds. równouprawnienia. Bohater spektaklu stara się odnaleźć własną tożsamość, jej czystą i niezapisaną formę – wolną od semickiego wychowania, powinowactwa i przywiązania. Jeszcze nie wie, że to niemożliwe.

Spektakl jest adaptacją powieści, która w latach 70. stała się manifestem ówczesnego pokolenia amerykańskiego. Sztukę doceniono dwoma Feliksami Warszawskimi: w najważniejszej kategorii, czyli za reżyserię – dla Adama Sajnuka (który również wciela się w postać Alexa) i Aleksandry Popławskiej oraz za debiut aktorski dla Anny Smołowik, grającej i skromną siostrę Portnoya, i liczne wcielenia jego kochanek.

Realizację Sajnuka można zachwalać długo i na różne sposoby. Ale najlepszą recenzją niech będą słowa Lecha Śliwonika, byłego rektora Akademii Teatralnej i redaktora naczelnego „Sceny”, na której łamach tak pisał o „Kompleksie”: Naprawdę dobra robota. No niech będzie – bardzo dobra.

Nagrody:

– Feliks warszawski za reżyserię dla Aleksandry Popławskiej i Adama Sajnuka

– Feliks warszawski za debiut dla Anny Smołowik

na motywach książki Philipa Rotha

przekład: ANNA KOŁYSZKO

scenariusz: ADAM SAJNUK

reżyseria: ALEKSANDRA POPŁAWSKA, ADAM SAJNUK

scenografia: SYWIA KOCHANIEC, KATARZYNA ADAMCZYK, ADAM SAJNUK

kostiumy: KATARZYNA ADAMCZYK

charakteryzacja: MARTA DĄBROWSKA

obsada: MONIKA MARIOTTI, ANNA SMOŁOWIK, BARTOSZ ADAMCZYK, ADAM SAJNUK

Czas trwania: 135 minuty

Trzy dni deszczu

Nan i Walker spotykają się po latach w dniu odczytania testamentu swojego ojca, wybitnego architekta. Wiedzą tylko tyle, że z pewnością odziedziczą rodzinny dom. Dołącza do nich Pip, który jest synem Theo, wieloletniego przyjaciela i zawodowego wspólnika zmarłego Neda. Ku zaskoczeniu wszystkich dom, który stanowi wybitne dzieło architektury, trafia w ręce Pipa. 

TRZY DNI DESZCZU to dramat obyczajowy podejmujący problem naszych życiowych wyborów i związanych z tym późniejszych konsekwencji. Treść dramatu wprowadza widza w temat dziedziczenia po przodkach rożnego rodzaju stereotypowych zachowań, sposobu myślenia, a nawet chorób. To opowieść o samotności i braku komunikacji. O osobistej wolności i cenie, którą musimy zapłacić za szczęście. 
Całość sztuki osadzona jest na precyzyjnej i psychologicznej grze aktorskiej, która pozwala widzowi wejść w świat bohaterów. Świat, który może być z powodzeniem lustrzanym odbiciem naszego życia.

RECENZJE:

„Rafał Mohr jako reżyser, bardzo dobrze odczytał intencje autora sztuki. Zrobił teatr, za którym coraz bardziej tęsknię, wbijający mnie w fotel nie przez obrazoburczość, ale przez emocje, które płyną ze sceny.”

Tomasz Sobierajski, ElleMan.pl

„Znakomicie obmyślona i zagrana sztuka amerykańskiego pisarza ma ciekawą konstrukcję.

Prawdziwa sceniczna wirtuozeria…”

Tomasz Miłkowski, „Przegląd”

REŻYSERIA: Rafał Maria Mohr

OBSADA:

Justyna Kowalska (aktorka Teatru Narodowego)
Maciej Raniszewski

Piotr Ligienza

SCENOGRAFIA:

Olga Mazur i Łukasz Misztal

KOSTIUMY:

Anna Maria Czarnecka

REŻYSERIA ŚWIATŁA:

Katarzyna Łuszczyk

MUZYKA:

Michał Lamża

TŁUMACZENIE:

Hanna Szczerkowska

AUTOR „Trzy dni deszczu”:

Richard Greenberg

Czas trwania: 150 minut

Trzy dni deszczu

Nan i Walker spotykają się po latach w dniu odczytania testamentu swojego ojca, wybitnego architekta. Wiedzą tylko tyle, że z pewnością odziedziczą rodzinny dom. Dołącza do nich Pip, który jest synem Theo, wieloletniego przyjaciela i zawodowego wspólnika zmarłego Neda. Ku zaskoczeniu wszystkich dom, który stanowi wybitne dzieło architektury, trafia w ręce Pipa. 

TRZY DNI DESZCZU to dramat obyczajowy podejmujący problem naszych życiowych wyborów i związanych z tym późniejszych konsekwencji. Treść dramatu wprowadza widza w temat dziedziczenia po przodkach rożnego rodzaju stereotypowych zachowań, sposobu myślenia, a nawet chorób. To opowieść o samotności i braku komunikacji. O osobistej wolności i cenie, którą musimy zapłacić za szczęście. 
Całość sztuki osadzona jest na precyzyjnej i psychologicznej grze aktorskiej, która pozwala widzowi wejść w świat bohaterów. Świat, który może być z powodzeniem lustrzanym odbiciem naszego życia.